عصرانه با توماس مان

نویسنده : سوزان سانتاگ

ترجمه : صالح حسینی، زهره رحمانی، پویا رفویی، علی صنعوی، آذرنوش غضنفری، مهرنوش غضنفری، محسن ملکی، مجید نظری، محمد هدایتی

از متن کتاب عصرانه با توماس مان:

آدمی امیدوار است که مجبور به انتخاب میان این دو نباشد، اما هنگامی که یک انتخاب میان حقیقت و عدالت لازم باشد ـ و افسوس که گاهی اوقات چنین است ـ از دیدگاه من یک روشنفکر باید تصمیم بگیرد که در کنار حقیقت بایستد.

نشانۀ مزاجِ ‌زادگان زحل رابطۀ خودآگاه و بی‌گذشت با نفسِ خویش است، که هرگز نمی‌توان بدیهی‌اش انگاشت. نفس متن است ـ باید رمزگشایی‌اش کرد. از همین روست که این مزاج مناسبِ حال روشنفکران است. نفس یک طرح است، چیزی که باید ساخته شود. از همین روست که این مزاج مناسبِ حال هنرمندان و شهداست، آنان که، بنا به تعبیری که بنیامین درمورد کافکا به‌کار می‌گیرد، به پیشواز «نابی و زیبایی شکست» می‌روند.

این کار کاری است سودایی و مسحورکننده نیز هم. من ترجمه نمی‌کنم، ترجمه می‌شوم ـ هم به معنای مدرن و هم به‌معنای منسوخ آن … در نظارت‌ کردن بر ترجمه‌ شدن‌هایم، بر مرگ کلماتم نظارت می‌کنم و بر جا‌به‌جایی کلماتم نیز هم.

دومین گناه

توماس ژاژ

ترجمهٔ مجید نظری

از متن کتاب دومین گناه:

ازاین‌رو تا زمانی که تاریخ روان‌پزشکی «نازی‌زدایی» نشود دریافت موجهی از ماهیت حقیقی مسأله بیماری روانی وجود نخواهد داشت. «روان‌پزشکان معظم» درحکم رهبرانی معظم باید دیده شوند تا شافیانی معظم. آن‌ها برای همقطاران و حاکمان جامعه یار و برای دیوانگان و قربانیان جامعه بار بودند.

همهٔ ما می‌دانیم گناه نخستین یا «آغازین» چیست: «آگاهی به خیروشر».

اما نمی‌دانیم، یا خود را به فراموشی می‌زنیم که دومین گناه چیست: حرف‌زدن به آشکارگی!

توماس ژاژ

ناخودآگاه استتیک

نوشتهٔ ژاک رانسیر

ترجمهٔ مجید نظری

در این جا یکی از فیلسوفان اعجوبه‌ی فرانسوی برداشتی چشمگیر و روشنگر از نسبت مفاهیم فرویدی و تفسیرهای روانکاوانه به قراری به دست می‌دهد که برآمده از معنای تازه‌تر از تازه‌ی انقلاب استتیکی قرن نوزدهم است. در دیالوگی فلسفی با لیوتار، رانسیر حرفش این است که داعیه‌ی میراث داران فروید مبنی بر غلبه‌ی پاتوس بر لوگوس کجا و جان کلام فروید مبنی بر صیانت از همزیستی برابر و آمیزگاری این دو کجا. به عباتی پاتوس و لوگوس درمان تومان با هم‌اند.

شوشانا فلمن

پیش فرض ذاتی این پروژه این است که سروکار ما با خود مفهوم استتیک است. استتیک را همچون عنوان علم یا رشته‌ای که به هنر می‌پردازد ، در نظر نمی‌گیریم. در نگرش من استتیک مختص به روش تفکری است که با توجه به اشیا هنری نضج گرفته است و آن‌ها را به منزله‌ی مواد تفکر تلقی می‌کند. از این هم مبنایی‌تر ، استتیک عبارت است از رژیم خاص اندیشیدن در باب هنر و ایده‌ای از فکر، حسب اینکه اشیا هنری مواد تفکر هستند.

ژاک رانسیر – برگرفته از متن کتاب

معرفی کتاب ناخودآگاه استتیک در روزنامه شرق:

 میراث فروید