عصرانه با توماس مان

نویسنده : سوزان سانتاگ

ترجمه : صالح حسینی، زهره رحمانی، پویا رفویی، علی صنعوی، آذرنوش غضنفری، مهرنوش غضنفری، محسن ملکی، مجید نظری، محمد هدایتی

از متن کتاب عصرانه با توماس مان:

آدمی امیدوار است که مجبور به انتخاب میان این دو نباشد، اما هنگامی که یک انتخاب میان حقیقت و عدالت لازم باشد ـ و افسوس که گاهی اوقات چنین است ـ از دیدگاه من یک روشنفکر باید تصمیم بگیرد که در کنار حقیقت بایستد.

نشانۀ مزاجِ ‌زادگان زحل رابطۀ خودآگاه و بی‌گذشت با نفسِ خویش است، که هرگز نمی‌توان بدیهی‌اش انگاشت. نفس متن است ـ باید رمزگشایی‌اش کرد. از همین روست که این مزاج مناسبِ حال روشنفکران است. نفس یک طرح است، چیزی که باید ساخته شود. از همین روست که این مزاج مناسبِ حال هنرمندان و شهداست، آنان که، بنا به تعبیری که بنیامین درمورد کافکا به‌کار می‌گیرد، به پیشواز «نابی و زیبایی شکست» می‌روند.

این کار کاری است سودایی و مسحورکننده نیز هم. من ترجمه نمی‌کنم، ترجمه می‌شوم ـ هم به معنای مدرن و هم به‌معنای منسوخ آن … در نظارت‌ کردن بر ترجمه‌ شدن‌هایم، بر مرگ کلماتم نظارت می‌کنم و بر جا‌به‌جایی کلماتم نیز هم.

مدرنیسم ارتجاعی
تکنولوژی، فرهنگ و سیاست در دوره وایمار و رایش سوم

جفری هرف

ترجمهٔ محمد هدایتی

… چه شد که مدرنیتهٔ آلمانی به آشویتز راه برد؟ چرا آن ملتی که غره بود به «فرهنگش» به استقبال شرّی چنین عظیم رفت، یا در برابر آن سکوت کرد؟ فاجعهٔ آلمان چه نسبتی با مدرنیته دارد؟ اهمیت این پرسش‌ها تنها معطوف به دهشتی بزرگ که در یک زمان تاریخی خاص روی داده و تمام شده نیست؛ این پرسش‌ها معطوف به امروز و فردا هم هستند.

… آلمان نخستین ملت نوپایی است که آیندهٔ کشورهای کمتر توسعه‌یافته را به آن‌ها نشان می‌دهد. تا زمانی که ناسیونالیسم غربی قدرتمند باقی بماند، کماکان با چیزی شبیه به مدرنیسم ارتجاعی روبه‌رو خواهیم بود.

… چیزی به اسم مدرنیته به‌عنوان یک کلیت وجود ندارد. تنها از جوامعی ملی می‌توان سخن گفت که هرکدام به شیوهٔ خاص خود مدرن می‌شوند. مطالعهٔ حاضر تناقض فرهنگی موجود در مدرنیتهٔ آلمانی را بررسی می‌کند، تناقضی که در آن متفکران آلمانی با نفی عقل روشنگری به استقبال تکنولوژی مدرن رفتند.

ــ از متن کتاب

زندگانی من و روزگار سخت

جیمز تربر

ترجمه‌ی محمد هدایتی

تی. اس. الیوت تربر را طنزپرداز محبوبش می‌خواند و نوشته‌ها و طرح‌هایش را «سندی از عصری که بدان تعلق داشتیم». ارنست همینگوی نوشته‌های تربر را «بهترین نوشته‌هایی که در آمریکا منتشر شده» خوانده است و درباره‌ی کتاب زندگانی من و روزگار سخت می‌گوید که این اتوبیوگرافی نزد من بالاتر از کار هنری آدامز است. «حتی در همان سال‌های ابتدایی، زمانی که تربر با نام آلیس بی. توکلاس می‌نوشت، می‌دانستیم تا چه اندازه مستعد است». راسل باکر درباره‌ی این کتاب در نیویورک‌تایمز نوشت که «این احتمالاً کوتاه‌ترین و زیباترین اتوبیوگرافی‌ای است که تاکنون نوشته شده است».