دستور زبان فارسی (پنج استاد)

به اهتمام جهانگیر منصور

زبان فارسی بر سه قسم است: فارسی باستانی ( فرس قدیم )، فارسی دری، فارسی پهلوی. فارسی باستانی زبانی بوده است که در دورۀ سلطنت سلسلۀ هخامنشی در کشور پارس که پایتخت آن، شهر معروف استخر بوده بدان تکلم می‌کرده‌اند و چو پادشاهان هخامنشی از کشور فارس برخاسته و تمام ابران را در تحت اختیار و اقتدار خویش درآورده‌اند زبان تمام مردم این کشور به زبان پارسی یا فارسی موسوم گردیده است .

پنج استاد: عبدالعظیم قریب – جلال همایی – رشید یاسمی – ملک الشعرای بهار – بدیع الزمان فروزانفر

رباعیات ابوسعید ابوالخیر، خیام، باباطاهر

تصحیح و مقدمه: جهانگیر منصور

جسمم همه اشک گشت و چشمم بگریست
درعشق تو بی چشم همی باید زیست
از من اثری نماند این عشق از چیست
گرمن همه معشوق شدم عاشق کیست

ابوسعید ابوالخیر

گر برفلکم دست بدی چون یزدان / بر داشتمی من این فلک را زمیان
وز نو فلکی دگر چنان ساختمی / کازاده به کام دل رسیدی  آسان

خیام

وای از روزی که قاضی ما خدابو / سرپل صراطم ماجــــــرا بو
به نوبت بگذرند پیر و جوانان / وای از آن دم که نوبت زان مابو

باباطاهر