عشق ورزیدم و عقلم به ملامت برخاست کان که عاشق شد از او حکم سلامت برخاست هر که با شاهد گلروی به خلوت بنشست نتواند ز سر راه ملامت برخاست که شنیدی که برانگیخت سمند غم عشق که نه اندر عقبش گرد ندامت برخاست عشق غالب شد و از گوشه نشینان صلاح نام مستوری و ناموس کرامت برخاست در گلستانی کان گلبن خندان بنشست سرو آزاد به یک پای غرامت برخاست گل صدبرگ ندانم به چه رونق بشکفت یا صنوبر به کدامین قد و قامت برخاست دی زمانی به تکلف بر سعدی بنشست فتنه بنشست چو برخاست قیامت برخاست
متن شامل ۱۷۸ رباعی است که شادروان فروغی و غنی بر وفق ضوابط و معیارهایی که عرضه داشتهاند، از دل انبوهی از رباعیات منسوب به او، که تعداد آنها در بعضی از مجموعهها به حدود ده برابر این تعداد هم میرسد، برگزیدهاند و اصیل یا محتمل الاصاله شمردهاند. عنصر پس از متن تعلیقات مصححان بر بعضی از رباعیات است که در متن با شماره و ستاره ممتاز شدهاند.
