نقاشی از منظره

خوزه پارامون

ترجمهٔ قاسم روبین

اغلب نقاشان منظره‌ساز به سبک‌وسیاق مکتب امپرسیونیسم نقاشی می‌کنند. پرسش ما این است که امروزه آیا می‌توان کماکان امپرسیونیستی نقاشی کرد؟ جامعه‌شناسی هنر به ما می‌آموزد که اثر آفریدهٔ هنرمند همیشه بازتاب دوره‌ای است که در آن زندگی می‌کند. نقاشان امپرسیونیست آثارشان را اولین بار در سال ۱۸۷۴ به نمایش گذاشتند. یعنی دورهٔ انقلاب صنعتی و اکتشافات علمی و پیدایی سرمایه‌داری کلان و تشکیلات سندیکایی کارگران، به عبارتی دورهٔ تحولات و دگرگونی‌های جدید در تمام عرصه‌ها.

نقاشی برآمده از این دورهٔ جدید اجتماعی، نقاشی پیشرو و خلاقی است که بینش و برداشت‌های پویا و نو را تجربه می‌کند، دم و لحظهٔ زودگذر را می‌آزماید، اثر و آثارآنات تندگذر را ثبت و نقش می‌کند.

عصر ما گرچه عصر دیگری است و متفاوت از دورهٔ نقاشان امپرسیونیست، بااین‌همه، درخور تأمل این است که اکثر نقاشان منظره‌ساز در سراسر جهان کارشان را به شیوهٔ امپرسیونیستی ادامه می‌دهند.

حال آیا برای آموزش این رشته از نقاشی می‌توان شالودهٔ کار را بر تجربه‌های مکتب امپرسیونیسم بنا نهاد؟ پاسخ مثبت است، چراکه این سبک نقاشی در اساس فرآیندی است از جمیع سبک‌ها و شیوه‌های این قرن: از فوویسم باب شده از جانب گوگن و ون‌گوگ گرفته تا سبک‌های هیپررئالیسم سال‌های اخیر، امپرسیونیسم هنوز سرآمد سبک‌هاست و بسیار مناسب برای منظره‌سازی.