اگر داستان دُن کیشوت دربارۀ آدم خیالبافیست که جرأت میکند عین خیال خودش بشود، داستان «بنا به خواست هرگز نخواستهاش» دربارۀ نویسندهای است که جرأت میکند به مکتوباتش در زندگی تحقق ببخشد، به خصوص به ابداعاتش از رابطهاش با سوفی کالی، «هنرمندِ روایت» محبوبش.
از متن کتاب:
سوفی استتار کرده در پشت نیشخندش، گفت که باید همه چیز را از نو مرور کند. تصمیم گرفتم که نقطۀ پایانی بگذارم بر آنچه توضیح داده بودم، و به او بفهمانم که ادبیات همیشه دلچسبتر از آن چیزیست که ما اسمش را زندگی گذاشتهایم. اولاً، ادبیات برازندهتر از زندگی است و ثانیاً من همیشه آن را تجربهای توانمندتر یافتهام.
یک روز روی پلهها با مارگریت دوراس روبهرو شدم ــ من درحال رفتن به اطاقم بودم و او درحال پایینآمدن از پلهها به قصد رفتن به خیابان ــ و ناگهان او مشتاق شد که بداند سرم را با چه وسیلهای گرم میکنم. و من کوشیدم خودم را درحال انجام کار مهمی نشان دهم و توضیح دادم که قصد دارم کتابی بنویسم که قصد جان همۀ خوانندگانش را میکند. مارگریت نگاه حیرتزدهای به من کرد، سراپا غرق شگفتی شد.
غروب یکی از روزهای ماه ژوئن ۱۹۷۴، مارگریت دوراس در رستورانی در خیابان سن بنوآ (آن وقتها که بارت تازه از چین برگشته بود و هوی روزانه پاریس رفتهرفته گرمتر میشد) از من سؤال کرد چه سرنوشت ادبی را ترجیح میدهم. پرسید: «مالارمه یا رمبو؟»
بهزعم پروست، گذشته نهتنها بادپا نیست بلکه از جایش جُم نمیخورد. پاریس نیز از این قاعده مستثنی نیست، هرگز آهنگ سفر نمیکند. و فراتر از آن جاوید و ابدی است، پاریس را پایانی نیست.
